Hoe gaat het bij de cursus ‘hoe vertel je jouw verhaal’

We zijn hard aan het werk. We spelen niet. we denken niet. Maar we voelen. We luisteren en zoeken. Naar de natuurlijke impulsen van ons lichaam en onze gedachten. We proberen al onze ideeën van hoe we denken dat je zou moeten toneel spelen los te laten en te zien wat er allemaal al aanwezig is in ons zelf. En hoe we dat dan naar boven kunnen laten komen. Hoe we dat kunnen gebruiken wanneer we een verhaal vertellen. Of als een ‘rol’ spelen. 

Dit klinkt waarschijnlijk erg vaag. En dat is nou precies ook onze uitdaging in deze cursus. Want vaak moeten de cursisten het eerst zelf voelen of voor hun ogen zien gebeuren om te begrijpen waar we nou eigenlijk aan werken. Soms is het dan nog bijna niet zichtbaar, maar gelukkig wordt het ons soms op een presenteerblaadje aangereikt. 

Ik zal hier een poging doen om uit te leggen wat ik bedoel. Iedereen heeft in zijn dagelijks leven een heel natuurlijke manier van reageren, praten, vertellen en bewegen. Al die impulsen komen op een natuurlijke manier van binnen uit. Om uitdrukking te geven aan de dingen die we willen, doen en denken. Bij kinderen is dat nog veel sterker aanwezig. Die doen echt precies waar ze ‘behoefte’ aan hebben. 

Als we spelen is het vaak lastig om in het hier en nu trouw te blijven aan die impulsen, want we hebben immers een serie afspraken gemaakt waar we ons aan moeten houden… Eerst bukken, dan schrikken, dan omdraaien, dan vijf keer kloppen… En toch is het mogelijk om dat impulsensysteem aan te houden en te integreren in het afgesproken spel. 

Maar dan moet je dus eerst dat impulsensysteem leren kennen en op commando aan kunnen zetten. Nou en daar werken 11 cursisten momenteel heel hard aan op de woensdagavonden. 

Flyer ‘HERT’

Ja hoor, het is zover: de flyer voor ‘HERT’ is uit! Deze familievoorstelling zal in januari 2018 vier keer gespeeld worden. Er kan nu al gereserveerd worden!

‘HERT’ is een voorstelling over vier hertjes die een afgesloten stuk bos binnenkomen. Wat voor effect heeft dat op de dieren die daar al wonen en die alles eigenlijk altijd hetzelfde doen?

HERT, een familievoorstelling over kiezen tussen angstig op je eiland blijven zitten, of als een dartelend hert op avontuur gaan.

Repetitiedag ‘Hert’

De eerste repetitiedag van het nieuwste stuk van Lens, ‘Hert’, was afgelopen zondag. We hebben hard gewerkt, en waren druk bezig met het zetten van de verschillende scènes. Hier alvast een klein voorproefje…

Productie ‘Bambi’ is begonnen!

Als je aan ‘Bambi’ denkt, denk je waarschijnlijk aan dat kleine hertje van de tekenfilm. Maar wist je dat deze tekenfilm gebaseerd is op het gelijknamige boek van Felix Salten? De spelers van de productie ‘Bambi’ gaan met zowel de film als het boek aan de slag. Het wordt een toneelstuk voor volwassenen én kinderen, mét volwassenen en kinderen.

De eerste repetities liggen nu achter ons. Door improvisaties en het bedenken van kleine scènes beginnen we de dieren in het bos te herkennen. Er zijn namelijk veel meer dieren in het bos dan alleen de hertjes… en al die dieren hebben natuurlijk hun eigen karakter…

In de komende maanden zullen we hier met enige regelmaat vertellen wat we hebben gedaan, welke keuzes er zijn gemaakt en hoe we toewerken naar de opvoeringen in januari. Voor nu alvast een foto met een deel van de volwassen spelers. Tot snel!

 

Interview Iris Heusschen

Iris Heusschen zal de eerste productie van dit seizoen regisseren. Reden genoeg om haar een aantal vragen te stellen…

  • Iris, je bent net bij Lens gekomen, dus we willen je graag leren kennen! Wie ben je, wat doe je (naast Lens) en wat zijn je hobby’s?

Ik ben Iris Heusschen, 28 jaar, en ben 2 jaar geleden afgestudeerd aan de theateracademie in Tilburg. Daarvoor heb ik opleiding dramatherapie gevolgd en afgerond.

Hobby’s heb ik niet echt, maar wel dingen die ik graag doe. Ik hou bijvoorbeeld erg van reizen. Niet alleen naar het buitenland, ook in het binnenland is er nog veel te zien. Ik hou van mensen, en mensen ontmoeten, dus ik ga graag met mensen mee naar plekken die ik niet ken.

Verder geniet ik enorm van muziek. Ik heb eigenlijk geen favoriete muziek: alles van vroeger tot nu. Van de top 2000 kan ik genieten en van oude Franse muziek. Of Micheal Jackson. Of Bob Dylan. Of Bruce Springsteen! Muziek met een verhaal vind ik mooi. Muziek van nu die deint of groeit, zoals London Grammar en The Slow Show.

Ik hou ook erg van buiten zijn. Kamperen, wandelen, fietsen, outdoor sporten… maar ook naar het strand, de zee of het bos gaan.

Daarnaast ben ik graag in het theater. Niet alleen zelf maken, spelen of regisseren, ook voorstellingen bekijken. Ik hou er van om meegenomen te worden in de voorstelling, er totaal door gegrepen te worden en er geen ontkomen meer aan is.

  • Hoe ben je bij Lens terecht gekomen?

Via een regisseur die ik kende. Hij stuurde mij de oproep van Lens door. Het idee van een voorstelling voor volwassenen én kinderen, sprak me wel aan. Ik kreeg direct het idee dat ik dan ook kinderen mee wilde laten spelen in die voorstelling.

  • Je gaat bij Lens de productie ‘Bambi’ regisseren. Waarom Bambi?

Voorstellingen die ik maak gaan uit van iets wat ik interessant vind, wat in mij speelt. Dat probeer ik dan op de vloer te zetten, universeel te maken voor het publiek. ‘Bambi’ betekent ‘kind’, en ik ben altijd erg gefascineerd geweest door kinderen. Ik vind een kind naast een volwassene ook iets van een schoonheid. Een volwassene verlangt ernaar om kind te zijn, om weer jonger te zijn, om in het moment te zijn. Kinderen daarentegen willen graag groot worden en verlangen naar alles wat volwassenen mogen.

Het verhaal van Bambi gaat over opgroeien, over wat volwassenen aan kinderen doorgeven. Ik vroeg mijzelf laatst af: ‘wanneer ben ik klaar om een kind te vertellen hoe de wereld in elkaar zit?’ Zeker nu er in de wereld bizarre dingen gebeuren. En wat geven wij volwassenen eigenlijk door? Ik denk namelijk dat zoiets als ‘angst’ deels aangeleerd wordt. Geven wij dan ook niet ons oordeel, onze angsten, ons vrezen door? Komt een kind dan eigenlijk nog wel zelf tot een invulling? Hetzelfde geldt voor allerlei patronen die op deze manier in stand worden gehouden. De voorstelling die ik maak worstelt met deze vragen.

Er zijn in mijn leven twee Disneyfilms die een grote rol in mijn leven hebben gespeeld. Dat zijn Bambi en The Lion King. En het voelt nu heel erg het juiste moment om geïnspireerd op Bambi deze voorstelling op de planken te zetten.

  • Iedereen kent de Disney versie van Bambi, dus iedereen heeft er wel een bepaald beeld bij. Hoe ga je daarmee om?

De Disneyfilm is een zoetsappige versie van het oorspronkelijke verhaal. Oorspronkelijk komt het verhaal ‘Bambi’ van Flex Salten, die het schreef als een volwassenen-roman om juist de rauwheid van de natuur te laten zien. Thema’s uit beide versies zullen in deze productie terugkomen: seizoenen, leven en dood, opgroeien, vriendjes, verliefd worden, etc. We zullen ook onze eigen interpretaties maken: mijn doel is niet een theaterproductie van de film te maken. Het publiek zal misschien elementen uit de film herkennen. Laten we zeggen dat deze productie de werktitel ‘Bambi’ heeft… want ook die kan nog veranderen.

De kinderen die meespelen zullen de bambi’s zijn, de ‘jonge hertjes’ die voor het eerst leren lopen. We onderzoeken de puurheid van het kind. Voor volwassenen is er een meer abstracte laag. Zij zullen de vermenselijkte versie van de dieren uit het bos spelen, zoals de uil, die staat voor de wijze oude man. Realisme en surrealisme lopen door elkaar heen, hier zullen we mee gaan experimentren en onderzoeken op de vloer.

  • Dit is, zover bekend, de eerste voorstelling van Lens waar kinderen in mee zullen spelen naast de volwassenen. Hoe hou je rekening met het leeftijdsverschil?

Ik zie het niet als een verschil. Zowel volwassenen als kinderen zijn gewoon spelers. We zijn met z’n allen verantwoordelijk voor de voorstelling. Wat mij betreft is er een gelijkwaardige houding tussen alle spelers.

Daarnaast zijn kinderen ontwapenend. Ze spelen direct wat er in hen op komt, terwijl volwassenen vaak nog over een drempel heen moeten. De combinatie van deze verschillende manieren van spelen vindt ik interessant en het onderzoek waard.

  • Je bent naast regisseur ook regelmatig op de vloer te vinden… dus even een moeilijke vraag: regisseren of spelen?

Dat is inderdaad een moeilijke vraag! Ik hou ervan om te spelen op de vloer, maar regisseren is ook geweldig. Ik ben vaak spelend aan het regisseren, waarbij ik door te spelen mijn visie laat zien. Een regisseur kan de spelers ook uitdagen om het beste uit zichzelf te halen, dat vind ik mooi. Aan de andere kant, spelers kunnen zichzelf ook regisseren, zich helemaal in de aan een rol overwegeven, zich erin storten. Het inspireert elkaar!

  • Stel, je hebt geld, materiaal en spelers genoeg. Welke voorstelling zou jij dan nog eens willen neerzetten?

Als ik heel eerlijk ben, zou ik ook nog wel een keer iets willen doen met de Lion King. Ik weet nog niet wat precies. In ieder geval geen musical of iets met maskers, maar vooral met de thematiek die in het verhaal zit.

  • Wat zou je nog willen zeggen aan mensen (volwassenen én kinderen) die twijfelen of ze wel aan ‘Bambi’ mee moeten doen?

Kinderen moeten het leuk vinden om met volwassenen te spelen in een productie. Of dit als een leuke nieuwe uitdaging zien. De kinderen zullen een belangrijke en grote rol krijgen. Volwassenen moeten het leuk vinden om het surrealisme en realisme te mengen en eigen te maken. Ze zullen te maken krijgen met groot fysiek spel, en zullen de transformatie opzoeken van bijvoorbeeld ‘meneer uil’ naar mens en weer terug. Dus, als je het leuk vindt om verleid te worden om weer als kind te spelen, en als je blij wordt van dit onderzoek, dan moet je zeker meedoen!

Daarnaast wil ik nog even zeggen dat alle spelers, volwassenen en kinderen, gelijk zijn aan elkaar. We kunnen allemaal van elkaar leren, namelijk!

Iris, ontzettend bedankt voor dit interview! We kijken uit naar ‘Bambi’!

Interview Anna van Diepen

Anna van Diepen zal binnenkort starten met de korte cursus ‘hoe vertel jij jouw verhaal’, en zal dan in januari de productie ‘verhalen die verteld moeten worden’ regisseren. Om haar wat beter te leren kennen, belden we haar op om haar wat vragen te stellen.

  • Kan je iets vertellen over jezelf? Hoe heet je, waar woon je, wat zijn je hobby’s?

Ik ben Anna van Diepen en ik woon in Wageningen. Ik heb twee kinderen, ben afgestudeerd aan de mime opleiding en theaterdocentopleiding. Heel vlak na mijn afstuderen is mijn eerste kind geboren, dus ik heb wel nog gespeeld, maar het staat op een laag pitje. Ik had er tot nu toe te weinig tijd voor.

Ik ben aan het werk als zelfstandig ondernemer. Ik noem mezelf sinds kort een ‘scharrelondernemer’: mijn werk bestaat uit veel verschillende projecten. Ik speel, geef les, melk koeien, schrijf, werk mee aan buurtprojecten. Alles heeft te maken met het creatieve. Het koeien melken lijkt niet in het rijtje thuis te horen, maar ik merk dat ik daar in het ‘hier en nu’ ben: dat werkt inspirerend, en die inspiratie gebruik ik dan weer voor de rest van mijn projecten.

  • Hoe ben je bij Lens terecht gekomen?

Ik woon al 6 jaar in Wageningen, maar ik kwam vanuit Amsterdam. Ik heb altijd al geroepen dat ik terug wil, want ik vond hier weinig te doen op het cultureel gebied. Maar zo door de jaren heen ben ik toch gebleven en begon ik het erg fijn te vinden. Bijvoorbeeld dat ik gewoon op een boerderij kan werken en dat ik mijn eigen groentetuin heb. Hier is dat normaal, in Amsterdam is het ‘hip’. Al die natuur om je heen… dat heb je niet in Amsterdam.

Ik nam dus een besluit: ik ben hier, laat ik maar eens stoppen met zeuren. Ik begon dus rond te kijken naar hoe ik deel kon nemen aan ‘het Wageningse’. Ik heb de Waterlanders leren kennen, heb dingen gedaan voor de gemeente en ik leerde Lens kennen. In een ‘scharrelmoment’ heb ik bedacht om Lens te contacten om te laten weten dat ik wel eens een workshop zou willen geven. Binnen twee weken kreeg ik bericht dat ze nog een regisseur zochten, en dat ik dat zou mogen doen!

  • Wat doe je in het dagelijks leven, naast regisseren bij Lens?

Zoals ik al zei, ik ben ‘scharrelondernemer’. Daarnaast zorg ik ook voor de kinderen, want mijn man werkt op de universiteit. De kinderen zijn 4 en 6 jaar oud. De jongste is net naar school. Ik heb nu het idee dat ik echt tijd heb! Dat is wel even wennen…

  • Wat heb je met theater? Theater maken, spelen, bekijken?

Ik hou erg veel van verhalen. Vooral van verhalen van mensen over hun leven. Waarom dingen lopen zoals ze lopen. Iedereen heeft wel mooie verhalen die het waard zijn om te vertellen. Theater is een mooie vorm daarvoor.

  • Voor Lens ga je de voorstelling ‘verhalen die verteld moeten worden’ regisseren. Mensen vertellen hun eigen verhaal, dus je weet als regisseur niet van tevoren wat er op de planken komt. Hoe ga je als regisseur om met dit gegeven?

Het gaat om vertrouwen. Vertrouwen in de groep, in de verhalen die ze meebrengen. Natuurlijk is het spannend om het op deze manier te doen, maar spanning is inherent aan theater maken. Je kan toch niet van tevoren bedenken hoe het allemaal gaat lopen, want dan ga je voorbij aan wat de groep kan en nodig heeft. Eigenlijk moet je durven om van tevoren slechts richting te bepalen, niet te veel te plannen, juist veel uit de groep te laten komen. En dat uiteindelijk zo bij elkaar kneden zodat het een mooie voorstelling wordt.

  • Met wat voor verhalen hoop je straks tijdens de productie te werken?

Om eerlijk te zijn, ik heb geen idee! Ik hoop op eenvoudige verhalen, hoewel het ook interessant is om aan grote thema’s te werken. Wat ik met ‘eenvoudige verhalen’ bedoel is dat ze dicht bij de mensen liggen. Dus niet een verhaal over hoe we om kunnen gaan het met klimaat of iets dergelijks, maar mooie, persoonlijke, herkenbare verhalen. De spelers en het publiek moeten er iets van zichzelf in kunnen vinden. persoonlijk thema te werken, maar het moet dicht bij de mensen blijven.

  • Voordat je productie begint, verzorg je eerst nog de korte cursus ‘hoe vertel jij jouw verhaal’. Wat is de opzet van deze cursus, en waarom zou iedereen deze cursus moeten doen?

Het gaat bij deze cursus vooral om het neutraal spelen en zijn. Heel veel mensen denken bij ‘toneel’ als ‘doen alsof’. Dat is volgens mij niet de bedoeling. Ik wil graag focussen op het oprecht zijn. Zo vertel je de beste verhalen. We gaan niet doen alsof, we gaan niet spelen, we gaan doen.

  • Als je genoeg geld, materiaal en spelers had, welk verhaal zou jij dan nog een keer willen vertellen?

Alle voorstellingen en verhalen die ik tot nu toe heb gemaakt, kwam vanuit de mensen waar ik op dat moment mee werkte. Een tijdje geleden heb ik een ‘scheppingsverhaal van het nu’ gemaakt. Als ik dan toch mag kiezen wat ik zou willen doen, zou ik hierop doorgaan, een diepere laag erin leggen.

Het allerbelangrijkste vind ik toch dat het publiek de ogen opent voor wat er is in het hier en nu. Veel regisseurs willen dat, maar er zijn verschillende manieren voor. Ik zou in ieder geval graag willen bereiken dat men door de verhalen meer respect krijgt voor de omgeving waar we in leven. De natuur, mensen, al het leven om ons heen.

  • Wat zou je willen zeggen aan degenen die twijfelen of ze nog mee willen doen?

Als je heel erg zin hebt in ‘doen alsof’ en grotesk spel, dan moet je niet bij mij zijn. Maar als je wilt zoeken naar het oprechte ‘zijn’ voor een publiek, dan moet je zeker meedoen!

Anna, bedankt voor het beantwoorden van de vragen! We zien uit naar je cursus én naar de productie!

Start theaterseizoen 2017-2018

We starten binnenkort met het nieuwe theaterseizoen! Op maandag 4 september hebben we een open avond waarbij er niet alleen informatie wordt gegeven, maar waar we ook met z’n allen de vloer op gaan om zelf te spelen! Beide regisseurs van de twee komende producties zullen hier ook aanwezig zijn.
Thee en koffie staat klaar vanaf 19.30 uur. We starten om 20.00 uur precies!

Het thema van dit seizoen is ‘De Schreeuw’. Denk aan de schreeuw om aandacht, de roep voor liefde, het duidelijk willen maken van iets belangrijks… alles is mogelijk binnen dit thema. We hebben dan ook twee uiteenlopende producties in petto, met daarnaast een korte cursus. Klik hier voor meer informatie!

We hopen iedereen op 4 september te zien in theaterzaal de Wilde Wereld, op Burgtstraat 1 in Wageningen!

Don Juan staat op de planken

Al had ik tienduizend harten, ik zou ze allemaal verschenken. Leven met passie, ook als dat niet past in de wereld om je heen. Op 9, 10, 11 en 15 juni speelt Stichting Lens de voorstelling Don Juan van Molière in theater De Wilde Wereld. Deze klassieke komedie, geïnspireerd door Commedia dell ‘Arte, vertelt het verhaal van de legendarische vrouwenjager en zijn strijd tegen de wereld. Don Juan volgt zijn hart met absurde, hilarische en soms pijnlijke situaties tot gevolg. Dwalend door een wereld vol schoonheid volgt het ene avontuur na het andere. Don Juan houdt voet bij stuk tot zijn noodlot volgt.

Commedia dell ‘Arte is een toneelstijl die ontstond aan het eind van de 16e eeuw. Deze fysieke speelstijl is de basis geweest voor  komisch theater zoals we het nu kennen. Sinds januari 2017 bereiden de spelers van Lens zich voor op de voorstellingen. Deze voorbereiding bestaat uit training in Commedia dell ‘Arte, scènes repeteren, meewerken aan het decor, de kostuums en de mise-en-scène. Laat je verleiden, verrassen en verwarren door de woorden van Don Juan en kies zelf: gaat leven vol passie voor alles?

Reserveren kan door te klikken op deze link. Tot snel!