Hoe gaat het bij de cursus ‘hoe vertel je jouw verhaal’

We zijn hard aan het werk. We spelen niet. we denken niet. Maar we voelen. We luisteren en zoeken. Naar de natuurlijke impulsen van ons lichaam en onze gedachten. We proberen al onze ideeën van hoe we denken dat je zou moeten toneel spelen los te laten en te zien wat er allemaal al aanwezig is in ons zelf. En hoe we dat dan naar boven kunnen laten komen. Hoe we dat kunnen gebruiken wanneer we een verhaal vertellen. Of als een ‘rol’ spelen. 

Dit klinkt waarschijnlijk erg vaag. En dat is nou precies ook onze uitdaging in deze cursus. Want vaak moeten de cursisten het eerst zelf voelen of voor hun ogen zien gebeuren om te begrijpen waar we nou eigenlijk aan werken. Soms is het dan nog bijna niet zichtbaar, maar gelukkig wordt het ons soms op een presenteerblaadje aangereikt. 

Ik zal hier een poging doen om uit te leggen wat ik bedoel. Iedereen heeft in zijn dagelijks leven een heel natuurlijke manier van reageren, praten, vertellen en bewegen. Al die impulsen komen op een natuurlijke manier van binnen uit. Om uitdrukking te geven aan de dingen die we willen, doen en denken. Bij kinderen is dat nog veel sterker aanwezig. Die doen echt precies waar ze ‘behoefte’ aan hebben. 

Als we spelen is het vaak lastig om in het hier en nu trouw te blijven aan die impulsen, want we hebben immers een serie afspraken gemaakt waar we ons aan moeten houden… Eerst bukken, dan schrikken, dan omdraaien, dan vijf keer kloppen… En toch is het mogelijk om dat impulsensysteem aan te houden en te integreren in het afgesproken spel. 

Maar dan moet je dus eerst dat impulsensysteem leren kennen en op commando aan kunnen zetten. Nou en daar werken 11 cursisten momenteel heel hard aan op de woensdagavonden. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *