Interview Iris Heusschen

Iris Heusschen zal de eerste productie van dit seizoen regisseren. Reden genoeg om haar een aantal vragen te stellen…

  • Iris, je bent net bij Lens gekomen, dus we willen je graag leren kennen! Wie ben je, wat doe je (naast Lens) en wat zijn je hobby’s?

Ik ben Iris Heusschen, 28 jaar, en ben 2 jaar geleden afgestudeerd aan de theateracademie in Tilburg. Daarvoor heb ik opleiding dramatherapie gevolgd en afgerond.

Hobby’s heb ik niet echt, maar wel dingen die ik graag doe. Ik hou bijvoorbeeld erg van reizen. Niet alleen naar het buitenland, ook in het binnenland is er nog veel te zien. Ik hou van mensen, en mensen ontmoeten, dus ik ga graag met mensen mee naar plekken die ik niet ken.

Verder geniet ik enorm van muziek. Ik heb eigenlijk geen favoriete muziek: alles van vroeger tot nu. Van de top 2000 kan ik genieten en van oude Franse muziek. Of Micheal Jackson. Of Bob Dylan. Of Bruce Springsteen! Muziek met een verhaal vind ik mooi. Muziek van nu die deint of groeit, zoals London Grammar en The Slow Show.

Ik hou ook erg van buiten zijn. Kamperen, wandelen, fietsen, outdoor sporten… maar ook naar het strand, de zee of het bos gaan.

Daarnaast ben ik graag in het theater. Niet alleen zelf maken, spelen of regisseren, ook voorstellingen bekijken. Ik hou er van om meegenomen te worden in de voorstelling, er totaal door gegrepen te worden en er geen ontkomen meer aan is.

  • Hoe ben je bij Lens terecht gekomen?

Via een regisseur die ik kende. Hij stuurde mij de oproep van Lens door. Het idee van een voorstelling voor volwassenen én kinderen, sprak me wel aan. Ik kreeg direct het idee dat ik dan ook kinderen mee wilde laten spelen in die voorstelling.

  • Je gaat bij Lens de productie ‘Bambi’ regisseren. Waarom Bambi?

Voorstellingen die ik maak gaan uit van iets wat ik interessant vind, wat in mij speelt. Dat probeer ik dan op de vloer te zetten, universeel te maken voor het publiek. ‘Bambi’ betekent ‘kind’, en ik ben altijd erg gefascineerd geweest door kinderen. Ik vind een kind naast een volwassene ook iets van een schoonheid. Een volwassene verlangt ernaar om kind te zijn, om weer jonger te zijn, om in het moment te zijn. Kinderen daarentegen willen graag groot worden en verlangen naar alles wat volwassenen mogen.

Het verhaal van Bambi gaat over opgroeien, over wat volwassenen aan kinderen doorgeven. Ik vroeg mijzelf laatst af: ‘wanneer ben ik klaar om een kind te vertellen hoe de wereld in elkaar zit?’ Zeker nu er in de wereld bizarre dingen gebeuren. En wat geven wij volwassenen eigenlijk door? Ik denk namelijk dat zoiets als ‘angst’ deels aangeleerd wordt. Geven wij dan ook niet ons oordeel, onze angsten, ons vrezen door? Komt een kind dan eigenlijk nog wel zelf tot een invulling? Hetzelfde geldt voor allerlei patronen die op deze manier in stand worden gehouden. De voorstelling die ik maak worstelt met deze vragen.

Er zijn in mijn leven twee Disneyfilms die een grote rol in mijn leven hebben gespeeld. Dat zijn Bambi en The Lion King. En het voelt nu heel erg het juiste moment om geïnspireerd op Bambi deze voorstelling op de planken te zetten.

  • Iedereen kent de Disney versie van Bambi, dus iedereen heeft er wel een bepaald beeld bij. Hoe ga je daarmee om?

De Disneyfilm is een zoetsappige versie van het oorspronkelijke verhaal. Oorspronkelijk komt het verhaal ‘Bambi’ van Flex Salten, die het schreef als een volwassenen-roman om juist de rauwheid van de natuur te laten zien. Thema’s uit beide versies zullen in deze productie terugkomen: seizoenen, leven en dood, opgroeien, vriendjes, verliefd worden, etc. We zullen ook onze eigen interpretaties maken: mijn doel is niet een theaterproductie van de film te maken. Het publiek zal misschien elementen uit de film herkennen. Laten we zeggen dat deze productie de werktitel ‘Bambi’ heeft… want ook die kan nog veranderen.

De kinderen die meespelen zullen de bambi’s zijn, de ‘jonge hertjes’ die voor het eerst leren lopen. We onderzoeken de puurheid van het kind. Voor volwassenen is er een meer abstracte laag. Zij zullen de vermenselijkte versie van de dieren uit het bos spelen, zoals de uil, die staat voor de wijze oude man. Realisme en surrealisme lopen door elkaar heen, hier zullen we mee gaan experimentren en onderzoeken op de vloer.

  • Dit is, zover bekend, de eerste voorstelling van Lens waar kinderen in mee zullen spelen naast de volwassenen. Hoe hou je rekening met het leeftijdsverschil?

Ik zie het niet als een verschil. Zowel volwassenen als kinderen zijn gewoon spelers. We zijn met z’n allen verantwoordelijk voor de voorstelling. Wat mij betreft is er een gelijkwaardige houding tussen alle spelers.

Daarnaast zijn kinderen ontwapenend. Ze spelen direct wat er in hen op komt, terwijl volwassenen vaak nog over een drempel heen moeten. De combinatie van deze verschillende manieren van spelen vindt ik interessant en het onderzoek waard.

  • Je bent naast regisseur ook regelmatig op de vloer te vinden… dus even een moeilijke vraag: regisseren of spelen?

Dat is inderdaad een moeilijke vraag! Ik hou ervan om te spelen op de vloer, maar regisseren is ook geweldig. Ik ben vaak spelend aan het regisseren, waarbij ik door te spelen mijn visie laat zien. Een regisseur kan de spelers ook uitdagen om het beste uit zichzelf te halen, dat vind ik mooi. Aan de andere kant, spelers kunnen zichzelf ook regisseren, zich helemaal in de aan een rol overwegeven, zich erin storten. Het inspireert elkaar!

  • Stel, je hebt geld, materiaal en spelers genoeg. Welke voorstelling zou jij dan nog eens willen neerzetten?

Als ik heel eerlijk ben, zou ik ook nog wel een keer iets willen doen met de Lion King. Ik weet nog niet wat precies. In ieder geval geen musical of iets met maskers, maar vooral met de thematiek die in het verhaal zit.

  • Wat zou je nog willen zeggen aan mensen (volwassenen én kinderen) die twijfelen of ze wel aan ‘Bambi’ mee moeten doen?

Kinderen moeten het leuk vinden om met volwassenen te spelen in een productie. Of dit als een leuke nieuwe uitdaging zien. De kinderen zullen een belangrijke en grote rol krijgen. Volwassenen moeten het leuk vinden om het surrealisme en realisme te mengen en eigen te maken. Ze zullen te maken krijgen met groot fysiek spel, en zullen de transformatie opzoeken van bijvoorbeeld ‘meneer uil’ naar mens en weer terug. Dus, als je het leuk vindt om verleid te worden om weer als kind te spelen, en als je blij wordt van dit onderzoek, dan moet je zeker meedoen!

Daarnaast wil ik nog even zeggen dat alle spelers, volwassenen en kinderen, gelijk zijn aan elkaar. We kunnen allemaal van elkaar leren, namelijk!

Iris, ontzettend bedankt voor dit interview! We kijken uit naar ‘Bambi’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *